رباب محب

1

کلیشه هست

رخ نمی دهد

جایی کنار ِ من

جایی درون ِ ما – دهانی ست بی دندان که  سکوت را ناجویده عبور  می د هد

و پهنای ِ فریاد –

بر شانه های هول ِ مان مهار نمی شود رهاست سکوت فریاد شده :

رخنه های ِ تن

و مرگی که زیستیم در بلوغ ِ خواب.

و خواب هزار باره است.

و خواب انتظار خوشه خوشه است.

و خواب همراه ِ نارسی ست روی ِ پهن ِ گس ِ حضور .

و خواب نگاه یکه خورده ی ِ ماست

وقتی ... که ... راه ِ آتن از شب پراست و ما

خیال ِ روز در مِه می کاریم.

2

چشم -

پاشنه ی ِ در ست

بر گرد ِ دایره که می چرخد

فکر ها همه پیرند.

تو

لَم

بده

همانجا

در همان صند لی  ِ هر  روزی و با نگاه ِ دیروزیت تمام ِ خبر های ِ روزنامه را

بچین

و خواب ِ مرا

پیاده برو !

کمی به عقب

برگرد و گزارشی از مکث ِ در عکسها یت بنویس –

با نگاهی که هنوز می دَ ود در تو

همسشه برای ِ رفتن در سایه ها

وقت است :

ببین :  ما از نا کجا به کجا ا ُفتاده ایم.