محمود معتقدی

به یا د آنکه نمی آید

سه شنبه ها ی سرخ و/  جمهوری  اردیبهشت / تنها ا ز چشم ها ی تو می جوشند

مید ا ن تو و

د ر آمد ن

به حس فریا د ی

به یکی نه

همین کا فی ست

که

پیروز ی ا ت را

پرند گا ن و

قد یسا ن

به عا شقا نه سرو د ی

با ز و

با ز

خواند ه با شند

می توا نی تلخ

ما ند ه با شی

می توانی

بر شفیفه ها ی با د

را ند ه با شی

نه

د یگر آسما نی

به کوچه نمی آید

ما می رویم و

ا سب ها ی رم کرد ه را

کسی

به ضلع شرقی خا نه

بر نمی گردا ند

د یگر

چتری نما ند ه است و

حکا یت با رانی

به یا د ت باشد

ا ین جمعه ها ی شکسته هم

ا ز یا د تو

نه

ا ز د لتنگی  ها ی ما و

ا ز شا نه ها ی تو

عبور می کند

یا د ما ن با شد

سه شنبه ها ی سرخ و

جمهوری  ارد یبهشت

تنها ا ز چشم ها ی تو

می جوشند

شا د ا

دیگر کسی غمگین  نمی شود

2

از نفس های شرقی دلتنگ

برای آنکه بر خاکستر هزار دریچه ی خاموش به پا ایستاده است

انگار

کسی

از همیشه سرزمین های دلت

می گوید

تصویر آتشفشانی

بر خاکستر هزار دریچه ی خاموش

دروازه های باد

به یمن صبوری و

رنج ات

در پاییزهای اندوهی

این چنین

هنوز

گشوده همی ماند

از

نفس های شرقی دلتنگ

تا

پرواز دست های تو

اینک

چه می توان

سرود ؟

زمستان امسال

از آتش گیسوان تو

برپا می شود

ما

به عشق های تو و

تندیس خواهران تو

بر می گیردیم

پاییز 85