مینو نصرت

حوا صدایم می زنند!

نام من لیلی ست!

سر آغاز اندوهم نبودی
تا قامت سترگ رنجم
هم قد شانه های تو باشد
باری
به فریادی شوقناک
دریچه ی تمام روزها را بستی و
کوزه ام
تکیه بر تنهائی داده
به پیامبر چشمانت خیره ماند
به هفت روز و
هر روز با نامی منسوب به قبیله ای که می خواستی
کوزه ام را به سنگ شکستی
نه نیمکت نشین کلیسا و کنیسا بودم
نه مسجد
نه از قوم لوط بودم
نه گمورایی
تنها می شنیدم
حوا صدایم می زنند
و می دانستم
نام من لیلی ست
من
تازه به این زندان نیامده ام
دیریست با پیراهن عشق بر تن
عریانی را به نماز ایستاده ام
و
رنج طویل من
زندان روز هائی است که تو برای عشق بریده ای
آه...دروغ نبود وقتی گفتم
دوستت.......

****

مادرم مهریه ی خود را بخشید
از چنار پیر دهکده جداشد.
من
پیراهن گلدار دست دوزش را
کنار حوض در آوردم و
به شهر آمدم
هنوز بلوغ سر بریده ام
در حاشیه ی کوکبها بالا و پائین می جهید
هنوز در میان سطل پر از جوجه های حنائی
بال بال می زد
ومن هنوز
تکه های بریده ی تن مادرم را
که بر برهنگی رانهایم دوخته شده
احساس می کنم
وقتی عاشق می شوم
هنوز گونه ی راستم می سوزد
و گونه ی چپم سرخ می شود.

*********
به هوای تو
تا نیلوفر دویدم
او
آموخته بود مرداب را
من
فرو رفتم .

************
دستهایت بوی بهار گرفته بود
وقتی خاک مرا زیر و رو می کردی
گل سرخ
اتفاق کوچکی نبود
بعد از این همه زمستان

******

تنگ است
راه حوصله
تنگ است ای عزیز
می ترسم عاقبت
باران ناتمام
سیلی به پا کند
باید شبانه
خورشید کوچکی
بدوزم
روی لحاف خویش

*********

تنهائی روشن است
عقر به ها با چرخش آتشدان اعداد بر دستان
گیج شده اند
به دنیا آمده ام
به جهانی که تو ترسیم کرده ای
پشت همه ی پنجره ها باران پرسه می زند
میان همه ی دیوار های محدود تنهائی بزرگ می شود
تنها
منم که پرچم تو  را
بر فراز خویش به اهتزاز در آورده ام
و
مقابل چشمان ابدی ات می رقصم

*****

سر آغاز اندوهم نبودی
تا قامت سترگ رنجم
هم قد شانه های تو باشد
باری
به فریادی شوقناک
دریچه ی تمام روزها را بستی و
کوزه ام
تکیه بر تنهائی داده
به پیامبر چشمانت خیره ماند
به هفت روز و
هر روز با نامی منسوب به قبیله ای که می خواستی
کوزه ام را به سنگ شکستی
نه نیمکت نشین کلیسا و کنیسا بودم
نه مسجد
نه از قوم لوط بودم
نه گمورایی
تنها می شنیدم
حوا صدایم می زنند
و می دانستم
نام من لیلی ست
من
تازه به این زندان نیامده ام
دیریست با پیراهن عشق بر تن
عریانی را به نماز ایستاده ام
و
رنج طویل من
زندان روز هائی است که تو برای عشق بریده ای
آه...دروغ نبود وقتی گفتم
دوستت.......

****

وقتی برای شنیدن نیست
فصلها ورق خورده اند
تو
جا مانده ای
اینجا چشم انداز مهمی ندارد
برهوت همیشه تنهاست و
کلمه ای بر تخته ی سیاه سو سو می زند
پنجره چه باز ؛ چه بسته
وقتی آسمان شبیه پرنده ای ناممکن
چشمها را به بازیگوشی نمی خواند
باران معجزه ایست که
هرگز اتفاق نمی افتد
انگار مرده ایم
این هجوم شکلها و خنده ها و آه
تعبیر تلخی بیش نیستند

*****

به خواب بگوئید: نیاید
نیمی از زندگی بر دستانم جا مانده
می خواهم نفس بکشم
و لختی
به عبور ستاره ها بنگرم
بگوئید : خواب نیاید
کویر تا حنجره ام بالا آمده است
می خواهم پیش از طلوع خنجر بر افق
جر عه ای آب بنوشم

******

چه نشسته اید!
دیگر دستان ما به آسمان هم نمی رسد
تکرار تا گلو بالا آمده است
چراغ لبها خاموش است
چاله های چشمان خشک
پاها , کودکان منگ را می مانند
زمین خوردن
فصل همیشه ی آنهاست
چه نشسته اید !
یکسال دیگر از روی ما گذشت
بی آنکه
خم به ابروی خود بیاوریم

*****

روی خطی که از میشی چشمان تو آغاز
در قعر چشمان من تما می شود
می خواهم
جمله ای , شعری , آیه ای بنویسم
هزاران گنجشک روی آن می نشیند
به یک پلک بر هم زدن
می پرند
تنها
من و تو
از هم پر و خالی می شویم