اسماعیل یورداشاهیان

عصر چهارشنبه

عصر روز چهارشنبه است

خاکستريست

باران نرم با باد می وزد

گلها را فراموش کرده ام

فکر کردن

و خيس شدن را

ميان راه قدمهايم کند و آهسته می شوند

فکر پرنده ای که پريد

باران را شکست

مرا با خود می برد.

کاش می شد چون پرنده بود

يا چون درخت

زندگی را همين طور زيست

رهاتر از هر چيز

راه رفت و چيزی گفت

روز را در تکرار قدمها کشت

مثل هر روز که در رفت و آمدها کشته ايم.

می شد هم گفت :

زندگی همين است

هم چنان خواهد بود

اما عصر فردا چهار شنبه نخواهد بود

خاکستری هم

فکرهای من هم تلخ نه.

راه می روم

ميان باد و باران

هياهوی درختان

چهارشنبه در تنم ذوب می شود.

27/ 2 / 85  اروميه ايران