مهدی مرادی

ماه عسل

تا اين جا

زنی به نام مرواريد دارم

و ديگر

يک صندلی كه پشت به دريا

من می نشينم

برداريد

از خودشان بپرسيد ماهی ها

اين جزيره حالا

سند كه می خورد

به نام من است

من

كه در زندگی ام دست نداد

دست بگيرم

به يک بطری از اين خليج

يا بشنوم

در سوت كشتی ها كه می گذرند

تا اين جا

زنی به نام مرواريد

و ديگر

به چه جان كندنی كه

تخته پاره اش را

به شيریِ اين سرزمين می كشاند

من

دزد دريايی عاشق