پروانه دلاور

     مهر

غبارآلودم

در سالهاي يائسه ي مضطرب

وقتي كه بچه هاي روي ديوار

به اشكهاي آرام زني 

اخم كرده اند

كج مي شوم

سقوط مي كنم

مي شكنم

وصداي بريده بريده ام

كلمه كلمه

براي مشق هاي ننوشته

تنگ مي شود

براي ساده ترين خنده هاي آسوده

براي اول سبدهاي كلاس بادام

اول شورانگيز فصل برگ

هرچندبااين نقطه هاي بي شمار

سرهيچ خطي نمي روم

اما هنوز مهرماه من است

هنوزايستاده ام

كنارخياباني كه لابلاي پرده دور مي شود

زيرنورهاي تكه تكه لرزان

باگيج ترين ساعت خورشيديم

كه دير كرد

وبا دامنم

كه به پرچين مزرعه هاي شهريور گرفت

وبا غربت چمدانم

كنارتنهايي مهربانم

3/8/86

    خواهران غريب

در مدار خورشيدنيستم

وبا ترس تاريخي گاليله

مثل سيبي كه از وسط چرخ مي خورد

زيردرختِ قرنها يي كه به توتكيه داد

تكرارمي شوم

مي پيچم به سربند سراسيمه سيندخت روي خلوت تهيمنه مي ريزم

سوم شخص غايبم  نه در ظرف ليلي پوست مي اندازد

نه ترنج زليخا را قايم مي كند

درهمه ي لايه هاي زمين شناسي سرزمينم

مي چرخم

دنبال مينياتورحوا 

دنبال ادامه اي كه شروع نشد

ومرا با اسطوره هاي گچي  

در خيابانهاي خط كشي جاگذاشت

وته چشمم

روي دستهاي آغشته به غروب دريايت

خواب خواهرهمزادم را مي بينم

كه در همه ي آينه ها آرايش مي كند

شايد هابيل با بره هاي شير تازه  از خاطره ي گندمزار بيدارشود

آن روز خورشيد

دور زمين مي گردد!

5/8/86

پروانه دلاور- 1359

فارغ التحصيل مهندسي آبياري

فارغ التحصيل كارشناسي ارشد زبان وادبيات فارسي

مجموعه شعرهاي مستقل:

انگارآتشي ومرا سركشيده اي

1378- پاسارگاد

خانم رئيس جمهور (در دست انتشار)- فرهنگ جامع

آثار در سايتهاي قابيل- ماني ها – جهت و... موجوداست